MitsuSport & Services

หนังสือดีๆ จาก ตุ๋ยกระทิงแดง “โรงเรียนชีวิต”

คำสอนของพ่อคำนี้ทำให้ผมเปลี่ยนชีวิตตัวเองตลอดไป

คงต้องมีคำนำกันหน่อย

              การที่คนเราจะรู้จักการใช้ชีวิตให้ถูกต้องสมบูรณ์แบบ  เรียนรู้ชีวิตทั้งทางด้านมืดและสว่างของตัวเอง

กว่าที่เราจะรู้ว่าตัวเราดีหรือเลว มันก็ต้องใช้เวลาเพื่อเรียนรู้ตัวเอง ค้นพบเพชรในตัวเอง  เรียนรู้ที่เอาชนะตัวเอง

ระหว่างความดีและความเลว  เรื่องการเอาชนะตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่ยากมากๆใครก็ตามที่รู้จักตัวเองแล้ว ค้นหา

เพชรในตัวพบแล้ว ก็ต้องรู้จักที่จะเอาชนะความเลวที่ทุกคนเก็บมันไว้อยู่ในตัว บางคนก็กล้าที่จะเปิด บางคนอาย

ที่จะเปิด แต่ทุกคนต้องเผชิญกับมัน ไม่มีสิ่งใดจะยากเท่ากับการเอาชนะใจตัวเอง ไม่มีอะไรจะยากเท่ากับการที่

เราต้องเลือกตัดสินใจว่า เราจะเป็น”คนดีหรือคนเลว”

            คนเราทุกคนส่วนใหญ่ไม่มีใครเกิดมาโง่หรือฉลาด ไม่มีอะไรตอบได้ แม้แต่โรงเรียนที่สอนเรามาตลอด

ตั้งแต่อนุบาลจบสำเร็จการศึกษาจะชั้นไหนก็ตามไม่สามารถทำให้เราฉลาดขึ้นได้เลย แต่สามารถทำให้เรามีความ

รู้เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ “ยิ่งเรียนมากก็ยิ่งรู้มาก “ไม่ใช่  ยิ่งเรียนมากยิ่งฉลาดมาก” บางอย่าง บางเรื่องต้องศึกษาจาก

โรงเรียนชีวิต โรงเรียนชีวิตคือประสบประการณ์ ของแต่ละบุคคล ผ่านร้อน ผ่านหนาว มาอย่างไร รู้จักที่จะเก็บ

เกี่ยวเอาความสุขและความทุกข์ มาเป็นบทเรียนเพื่อ นำมาใช้ในโอกาสต่อไปได้อย่างไร


 เรามีพนักงานหลายคนหลายคนเราเลือกรับจากวุฒิ ปริญญาตรี เพื่อที่จะได้เอาความรู้ความสามารถของเค้ามาใช้

ให้เกิดประโยชน์ แล้วเราก็มีพนักงานทำความสะอาดอยู่คนหนึ่ง เราเรียกว่า        แม่บ้าน ตอนเค้ามาสมัครงาน

เราถามว่าเธอมาสมัครงาน ตำแหน่องอะไร เค้าตอบเราอย่างคล่องแคล้วว่า “มาสมัคร เป็นแม่บ้านค่ะ” ตอนนั้นเรา

ไม่ได้คิดว่าเราจะรับแม่บ้านเลยเพราะมีคนมาสมัครไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เราก็เลยถามเค้าว่า ทำอย่างอื่นได้อีกหรือ

ไม่  เธอตอบเราทันทีเลยว่า “หนูเรียนน้อยคะ จบแค่ป.4

หนูทำได้แต่ทำความสะอาดค่ะ” เราก็รับเค้าไว้ทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าจะให้เค้าทำอะไร อยู่มาสักสองอาทิตย์ เราได้

เรียนรู้ว่า พนักงานทำความสะอาดของเราที่จบแค่ ป.4 กำลังสอนพนักงานทำบัญชีเราอยู่ พนักงานคนนั้นเป็นคน

ที่เรากำลังจะต้องให้ออก เพราะเราไม่รู้ว่าเค้าเรียนมาจากโรงเรียนไหน ทำไมเค้าไม่รู้     แม้กระทั้งบัญชีรับจ่าย

ง่ายๆ ที่เรากำหนดขึ้นมาเพื่อให้ เพียงพอกับความสามารถของเค้า สุดท้ายเราก็ต้องให้เค้าออกอยู่ดีเพราะ เราได้

รับรู้ว่า วุฒิการศึกษาไม่ได้บอกถึงความรู้ความสามารถของเค้าเลย

                                                                                                                                                                 2

 ไม่เข็ด จากนั้นเราก็รับสมัครพนักงานเข้ามาอีกเพื่อมาทำบัญชีง่ายๆนั้นแหละ โดยรับสมัครจากวุฒิปริญญาตรี อีก

เหมือนเดิม เหมือนหนีเสือปะจระเข้เลย เราเจอที่ฉลาดน้อยกว่านั้นอีก แล้วก็แม่บ้านคนเดิม นั้นแหละที่จัดการสอน

ให้อีกเหมือนเดิม เราได้เรียนรู้ว่าแต่ล่ะคนไม่เหมือนกัน บางคนเรียนมากรู้มาก  บางคนเรียนมาก ไม่รู้อะไรเลยก็มี 

หลังจากนั้นเราเลยรับสมัครงานโดยไม่จำกัดเรื่องวุฒิการศึกษา แต่เน้นที่สัมภาษณ์

           ที่เราอยากเขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา เราอยากให้ทุกคนได้เรียนรู้ชีวิตทั้งด้าน ขาวและ ด้านดำ ที่เราได้

เรียนรู้และสัมผัสมา  เพื่อจะได้เอาไปปรับปรุงและเป็นวิถีทางเพื่อใช้เปรียบเทียบกับชีวิตของคุณ ชีวิตที่อยู่แต่ใน

กรอบ กับชีวิตที่อยู่นอกกรอบมาตลอด ทุกอย่างเราเรียนรู้มาจากประสบประการณ์ เราเรียนรู้จากความผิดพลาดใน

เส้นทางที่เราเดิน เราได้เรียนรู้จาก “โรงเรียนชีวิต”  เราจบแค่ ป.ว.ช. สาขาวิชาช่างยนต์ ตอนเราเรียน ปี1 เรา

หาเงินได้เดือนละประมาณ 6000 บาท ตอนเราเรียนอยู่ปี2 เราหาเงินได้ประมาณ 7500 บาท ตอนเราเรียนปี3

เราหาเงินได้เดือนละ 8000 บาท


    ตอนเราจบปี3 เราอายุประมาณ18ปีเห็นจะได้  ตอนเราอายุ20ปีเราหาเงินได้ประมาณวันละ

5000 บาท แต่เราใช้เงินวันละ 3000-8000 บาทต่อวัน ขอย่ำว่าสามพันถึงแปดพันบาทต่อวันครับ ตอนนั้นเรา

ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร เราไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เราไม่รู้ว่าเรามีชีวิตเพื่ออะไร เราไม่รู้ว่าเราต้องทำไงกับเงินที่

เราหาได้อย่างง่ายดาย เรารู้แต่ว่ามีมากใช้มาก ถึงมีน้อยก็ใช้มากได้เช่นกัน ตอนนั้นอายุยังน้อยมาก แค่20

หน่อยๆเอง เรามีสรรพนามนำหน้าว่า “ป๋า” ไม่ใช่ใครที่ไหนตั้งให้หรอกครับ ก็พวกเด็กเปิดประตู พนักงานห้องน้ำ

เด็กเชียร์แขก หรือแม้กระทั้งตำรวจ ทหาร ที่คอยคุมตาม อาบ อบ นวด นั้นแหละ ตอนนั้นเรารู้สึกมันยิ่งใหญ่เหลือ

เกิน เราเป็นเหมือน นายคนพวกนี้  เราเป็นเหมือน ผู้มีบุญคุณต่อพวกเค้า


สิ่งที่เราได้รับจากโรงเรียนชีวิต มันมากมาย มันทำให้เราแกร่ง มันทำให้เราต้องฉลาด มันทำให้เราต้องรู้จักต่อสู้

มันทำให้เราทรนง มันทำให้เรามองโลกในมุนที่เปลี่ยนไป มันทำให้เรา คิดที่จะเอาชนะ  มันทำให้เรารู้จักก้าว

รู้จักถอย


อย่างหนึ่งที่เราภูมิใจมากที่สุดคือ เราสามารถเอาชนะความชั่วในตัวเรา มันเป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุด แต่ก็เป็น

การตัดสินใจที่ดีที่สุดเหมือนกัน  การที่เราไม่หันกลับไปมองเงินทองจำนวนมากที่เราหาได้อย่างง่ายดาย แต่มัน

ได้มาพร้อมกับความเดือดร้อนของผู้อื่น บนความแตกแยกของครอบครัว    คนอื่น บนความตายของคนอีกหลาย

คน ตอนนี้เราไม่ใช่คนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่เราก็ภูมิใจที่เราทำได้ คือ เอาชนะตัวเองได้